Imagens da página
PDF
ePub

XXIV.

INSCRIPTIONIS FRAGMENTUM;

D. M.

QVAE. TE. SVB. TENERA. RAPVERVNT. PAETA. IVVENTA.

O. VTINAM. ME. CRVDELIA: FATA. VOCENT.
VT. LINQVAM. TERRAS. INVISAQVE. LVMINA. SOLIS.

VTQVE. TVVS. RVRSVM. CORPORE. SIM. POSITO.
TV. CAVE. LETHAEO. CONTINGVAS. ORA. LIQVORE.

ET. CITO. VENTVRI. SIS. MEMOR. ORO. VIRI,
TE. SEQVAR. OBSCVRVM. PER. ITER. DVX. IBIT. EVNTI.

FIDVS: AMOR. TENEBRAS. LAMPADE. DISCUTIENS.

[ocr errors]

Petri Burmanni Notæ, ex Anthologia Veterum

Latinorum Epigrammatum et Poetarum. Amstelædami. MDCCLXXIII.

Vol. II. p. 138. Epigram. CLXXXVII.

Epigramma hoc,--tanquam Vetus Inscriptio, fed præfixis poft literas D. M. lacunarum notis,

indicantibus,

indicantibus, ni fallor, defiderari prosaicam in
scriptionem, quæ metricis Epitaphiis præmitti
solet in Lapidibus, Eruditorum examini proposi-
tum fuit ab Anglis, in MISCELL. Observ.
Vol. II. Tom. III. p. 403. edit. Lat. Amft. e
quibus repetitum eft ab anonymo Britanno, in
Metricar. Infcript. Dele&tu. P. 16. No. 19. qui
conditiffimum vocat Carmen. Sed ultimo disticho
edidit,
Te sequor obfcurum per iter : Comes ibit eunti

Fidus Amor.
Alterum prætuli.

[ocr errors]

Ver. 4. Corpore fim pofito :-Ut in Inscriptione
Doniana, Cl. XII. N. 27.

SI QUIS POST DUÓ CORPORA
POSITA HANC ARAM APERUERIT

AUT EXASCIAVERIT, &c.3

Pofitum corpus etiam apud Virg. Æn. II. 644.

Sic Ofic pofitum adfati difcedite corpus. Et Lib. XI. 30.

Corpus ubi exanimi positum Pallantis Accetes

Servabat Senior. Lucret. III. 884.

Post mortem fore, ut åut påtrefcat corpore posto b.

. Quæ de verbo exafciare fequuntur prudens omifi: Nihil enim ad noftram Inscriptionem.

b Addas ex Tibullo, I. 1. 61.
Flebis et arsuro pofitum me, Delia, lecto.

Non

Non inelegans effe hoc Epigramma, præfertim In fine, libens concedo, sed antiquum dubito ; veritus conditum ac cufum effe in officina recentioris Poetæ Itali, minimè quidem inepti, quanquam versus secundus delicatas aures, ut durior, pofsit offendere:

Praecipua pars carminis colores suos, licet lane guidiori Imitatione, debet optimo Epigrammatio, ubi Atimetus Homonææ,

Si pensare arimas finerent crudelia fata,

Et posset redimi morte aliena falus ;
Quantulacumque meæ debentur tempora vitæ,

Pensasem pro , cara Homonga, libens.
At nunc, quod poffum, fugiam lucemique déosque,

Ut te matura per Styga morte fequar.

c Hoc Epigramma edidit Burmannus in Anthol. Latin. Vol. II. Epigr. CXLIII. p. 94. et noftram Inscriptionem in notis laudavit, ** Ultimi, autem, inquit, distichi elegantissimum colorem forte adoptavit Poeta, nescio quis, in Epitaphio PAITAB, et inter loca conferenda attulit Eurip. Alcefi. 370.

Αλλ' θν εκείσε προσδοκά μ' οίαν θάνω,
Και δωμεξοιμαζ', ώς ξυνοικήσεσ' εμοί.

Verba funt Admeti, ad Alcestin jam morituram."

[blocks in formation]

'. Quæ certè his longe elegantiora funt. Ultima adumbrata videntur ex loco Propertii; Lib. IIf.

El. xvi. 13.

Quifquis amator erit, Scythicis licet ambulet oris,

Nemo adeo, ut noceat, barbarus esse velit.
Luna ministrat iter, demonstrant astra salebras ;

Ipfe Amor accensas præcutit antè faces d.
Cui non diffimilè illud ex Lib. IV. El. iii. 45.
Romanis utinam patuissent castra puellis ;

Esem militiæ farcina fida tuæ.
Non me tardarent Scythia juga, quum pater altas

Africus in glaciem frigore nečlit aquas.
Omnis amor magnús ; fed aperto in conjuge major;

Hanc Venus, ut vivat, ventilat ipfa facem.

# Non folum Propertium fed Tibullum ante oculos, ni fallor, habuit Jortinus : Tibull. II. i. 75. De cupidine, ejusque facibus : HOC DUCE, cuftodes furtim transgressa jacentes;

Ad juvenem tenebris fola puella venit, &c. Et rursus, v. 82.

Et procul ardentes, hinc procul abde faces. II. vi. I.

Caftra Macer sequitur : tenero quid fiet Amori?

șit Comes, Hinc orta est varia lectio, a Burmanno memorata. Atquc iterum. V. 15.

Acer Amor, fractas utinan, tua tela, fagittas,
Ilicet extinctas apiciamque faces!

Vel, fi mavis, ex noto Valerii Æditui Epigram

mate ;

Quid faculam præfers, Phileros, quâ nil opú nobis,

Ibimus; hoc lucet pectore flamma fatis, &c.

Quà Imitationes quidem laudabiles sunt, fed locis inter se comparatis eo magis produnt recentioris ætatis artificium. Et hanc suspicionem apud me augent lacunæ illæ carmini præpofitæ, folis tantum literis D. M. superstitibus, que facile præfigi poffunt, tamquam reliqua evanuiffent ex Marmore, cum tamen nulla vox carminis ipfius læsa aut vetuftate corrofa fit, fed fola detrita eft quafi inscriptio, vetustis epitaphiis præponi folita, quam fabricare eo minus ausus est, quicumque fumos nobis vendidit, quia in Epigrammate non exprimitur nomen mariti, qui conjugi suæ hoc epita- : phium scripserit.”

PETRUS BURMANNUS, SECUNDUS.

• Hoc Epigramma, a recentioribus fæpe laudatum, exftat in AnEbol. Lat. Burmanni. Vol. I. p. 670. ubi post primum Distichum hæc leguntur:

Ifam nam potis eft vis fava extinguere vente

Aut imber cælo candidú præcipitans.
At contrà, bunc ignem Veneris, nisi sit Venus ipsa,

Nulla eft quæ poßit vis alia opprimere.
Hæc de face a servo ante Amatorem prælata funt intelligenda :
Pueri nomen eft Phiteros,

!

Htec

« AnteriorContinuar »