Imagens da página
PDF
ePub

Sophocles autem in Edip. Tyr. 1105.

Ειπερ εγω μαντις ειμι και κατα γνωμην ιδρυς. §. 17. Philosophemata. Edip. Tyr. 882-928. Antig. 338-389. 588-637. Ed. in Col. 1269-1306. Trachin. 504-589.

Cum antiqui poetæ in componendis carminibus eum sibi imprimis finem proposuissent, ut hominum animos rerum utilium cognitione imbutos, præceptis ad vitam bene instituendam instruerent, quamvis ea ex iis, quæ in scena oculis proponebantur, facili opera a quovis spectatorum elici possent, cum tamen ea sit hominum natura, ut delectationem potius quam utilitatem sequantur, tragici poetæ eo non contenti ut vel virtutis vel pravitatis exempla hominibus ostendant, chori quoque cánticis ea sæpe tradunt, quæ ad informandos animos ex ipsa fabula peti possunt. Cum itaque in Edipo Tyranno crimina ab Edipo quamvis ignaro commissa, patefacta essent, chorus inde, legibus deorum observatis pietatem in eos servandam esse docet 882 928. Cum in Antigone Edipodarum familia inopinatis casibus subito exstincta esset, chorus, Jovis consilia, subitis sæpe calamitatibus homines opprimentis, infringi non posse, perpetuam autem felicitatem hominum sortem excedere, colligit, v. 588– 637. Neque inobservatum prætermittere possum chori carmen in Edip. Col. 1269—1306, quo poeta, ipse jam annis provectus cum fabulam hanc componeret,' Edipi senio confecti calamitatibus expositis, senectutis incommoda perstringit, longamque vitam homiuibus non optandam esse, docet.

The Meaning of St. Paul, 1 Cor. 11, 10. clearly esta

blished on the Authority of the Scriptures, of the Fathers, and of D. Heinsius and Joseph Mede, without any Alteration or Interpolation of the Sacred Text.

No. 1. I any controverted point in critical theology was ever determined on satisfactory and convincing evidence, the question respecting 1 Cor. 11, 10. has been settled long ago by D. Heinsius and Joseph Mede, and I take much shame to myself that I

· Cf. Scholiast. in arg. fab. et Plutarch. An seni ger. s. respubl. T.ii. p. 785, ed. Sylb.

did not consult these men of real learning, when I made some communications to the Classical Journal on this curious and interesting subject.

“Sequenti capite, non procul ab initio, occurrit illud : Não δε γυνή προσευχομένη η προφητεύουσα ακατακαλύπτω τη κεφαλή, καταισχύνει την κεφαλήν εαυτής: έν γάρ έστι και το αυτό τη έξυρημένη : Unum idemque enim, ac si rasa esset. Quod infaustum, nec boni ominis, cum in luctu ac orbitate, etiam matronæ, tonderentur. Unde illud, Ξυρήσαι και κείραι επί τα τέκνα τα τρυφερά σου, Rade ac tonde, super de 'icatis liberis tuis. Viri enim, cum lugerent, caput obnubebant; quod, λυπείσθαι κατά κεφαλής ab Hellenistis Esthere 6, 12. dicitur: Και 'Αμάν επέστρεψεν εις τα ίδια, λυπούμενος κατά κεφαλής. Paulo post sequitur, Γυνή δε δόξα ανδρός έστιν, Viri autem gloria est mulier. Unde et caput ei vult obnubi : ne vel oculis hoc modo quicquam de pudore ejus, si intecto capite videlicet incedat, delibetur. Quæ causa, inter cæteras, quare et apud Romanos obnuberetur sponsa, ut dixi : quemadmodum et somniorum interpretes, si matronæ eveniret, ut velamine amisso, capite intecto, h. e. åxaraxáduttov, vel àoxéTAOTOV, fuisse se somniaret, fore viduam prædicerent. Quo spectant quæ de maphorio erepto apud Achmetem habes. De quo totum caput 265., ubi de eo agitur, vide. Inter alia : 'Eay ίδη γυνή ότι μαφόριον αυτής ήρθη απ' αυτής βία παρά τινος, και ότι κατεκόπη όλον, αποθανείται ο ανήρ αυτής, και χωρίζεται απ' αυτής τέλεoν : Si mulier ablatum sibi maphorion vi 'in somnio viderit, aut totum a quoquam abscissum, vel morietur, vel in perpetuum ab ea separabitur maritus. Ita matronæ cuidam, quæ &oxéTUOTOV, i. e. intectum, se fuisse, eo tempore quo maritus peregre esset, somniarat, idque interpreti significarat, őtı oú beépeis aŭtòv, Fore ut non videret eum amplius, prædictum, sed et evenisse, notant. Mapópsov autem capitis velamen Græcis sequioribus : quod cum theristro nonnulli ex Ecclesiasticis Scriptoribus conjungunt. Idem notat, Si in somnis id ex parte conscissuin videat matrona, periculum metumque, ne únò égouolas dejiciatur vir ejus, sic significari. Ubi égouo lav magistratum interpretantur: quod et recte potestatem dicas: fere ut ea voce usus est Apostolus, cum dixit, Διά τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν επί της κεφαλής, de quo postea. Neque mirum sane åxataxanúatouS Apostolo displicuisse fæminas, qui paulo ante dixit, Ei ydp ou nataXaNÚTTETQI gurn, xal xeipáo bw: cum in urbe patria, quanquam deliciis haud parum eo tempore enervata, Tharso nempe, usitata ejus rei exempla haberet ; in qua sic velatæ incedebant, ut ve quidem facies” [ne facies quidem] “ aspicientibus pateret, neque in via quicquam earum, præter babitum ac vestes, oculos incurreret cujusquam. Dio Chrys. Tarsensi Priore: Καίτοι πολλα των νύν έτι μενόντων οπωσδήποτε εμφαίνει το σώφρον και το αυστηρόν της τότε αγωγής: ών εστι το περί την εσθήτα των γυναικών, το τούτον τον τρόπον καταστέλλεσθαι και βαδίζειν, ως μηδέν αυτών μέρος ιδείν τινα, μήτε του προσώπου, μήτε του λοιπού σώματος, μήτε αυτας ιδείν έξω tñs odoũ: Neque pauca, quæ adhuc quodammodo supersunt, temperantiam severitatemque prisca educationis testantur. Inter quæ vestis muliebris habitusque : qui talis, ac tum modestus, ut nullam earum partem neque faciei, neque reliqui corporis, neque ipsas extra viam quis videat. Sequitur deinde locus nobilissimus, nec parum vexatus, Δια τούτο οφείλει η γυνή εξουσίαν έχειν. Quantas autem et veteres et recentiores, tum aliis, tum sibi, in hujus loci interpretatione tenebras objecerint, ex eorum abunde, nisi fallor, scriptis patet. Et Clementem quidem Græci veteres fagellant, qui Hypotyposeon tertio τους δικαίους και εναρέτους, Justos uc virtute præditos, dici hic, angelos existimat. Plerique episcopus aut Dei in Ecclesia ministros intelligunt. 'E&our lav autem velum metonymice, quud šovo las, sive potestatis ejus, quam in fæminam vir habet, indicium sit, dici volunt. Quod ut nostris placuit, ita ex antiquorum fontibus manavit. Græcorum Theologi, Η γυνή, inquiunt, εξουσίας οφείλει έχειν, τουτέστι την του ανδρός εξουσίας και κυριότητα, ήπερ υπόκειται, οφείλει έχειν, και επιδείκνυσθαι επ' αυτής της κεφαλής. Ει deinde, Διό και αυτό το κάλυμμα, είκότως αν εξουσία κληθείη, ως της του ανδρός εξουσίας και κυριότητος ενδεικτικόν υπάρχον και παραστατικόν. Νeque ab hac interpretatione multum Chrysostomus recessit. Theodoretus : -Tegumentum potestatem vocavit, ut sic subjectionem ostendat. Contrahat seipsam ac demittat, propter angelos, qui præsunt hominibus inprimis, ut quibus eorum cura sit commissa. Ita et in Actibus, Non est ipse, sed angelus ipsius. Et Dominus, Videte ne contempseritis unum ex pusillis illis, qui in me credunt ; amen dico vobis, angelos eorum faciem videre Patris semper, qui in cælis. Submissionis ergo signum sive indicium, την εξουσίαν, hic interpretatur. Quod et adeo antiquis quibusdam placuit interpretibus, ut non potestatem, sed velamen converterent. Quos vox κεφαλή decepit: unde factum, ut ne quidem, quid hic εξουσία esset, intelligerent,” [ne intelligerent quidem.]

« Jam ante dixit, Θέλω δε υμάς είδέναι, ότι παντός άνδρός ή κεφαλή, ο Χριστός έστι: κεφαλή δε γυναικός, ο ανήρ" κεφαλή δε Χριστού, ο θεός. Nunc ut quod voluit, obtineat, (ότι καλύπτεσθαι δει την γυναίκα, Tegi debere feminam nimirum,) ordine ac convenienter, non illius causa virum, ipsam autem viri causa, h. e. sui capitis, creatam ostendit. Cujus causa cum creata sit, æquuin esse, ut ési rīs xepaañs, in suo capite, non in se, potestatem suam habeat ac regat: idque ut tecto capite aut involuto, quod submissionis signum est, testetur. Hæc illa boucla est, que et αποστροφή Gen. 3, 16. eleganter dicitur. Ubi Deus femine post lapsum, Και έσται προς τον άνδρα σου και αποστροφή σου: et sequitur, Και αυτός σου κυριεύσει, Ipse potestatem habebit in te. Unde et Aben-ezra sò jnown, qua voce ibi Moses utitur, quod desiderium reddunt tuum, obedicntiam tuam, sive υπακοήν, reddidit : idem quod erudite antiquus interpres potestatem, i. e, égouo lav, interpretatus est : ut sit, Et in viri potestate eris. Atque ita veteres Theologi, qui ad Epistolæ hujus decimum quartum caput, ubi de submissione fæminarum in Ecclesia silentioque agitur : Καθώς και ο νόμος λέγει, Προς τον άνδρα σου, φησίν, η αποστροφή σου, και αυτός σου κυριεύσει. Quemadmodum igitur vir εξουσίαν έχεις οφείλει επί της κεφαλής, qui est Christus, ita femina εξουσίαν έχεις οφείλει επί της κεφαλής, qui vir est. Sicut et οι τηρήσαντες την αρχήν άγγελοι, Qui ab origine, h. e. a capite, non defecerunt, angeli, ut Juda loquitur, hoc uno manent ac subsistunt, ότι την εξουσίαν επί της κεφαλής έχoυσι, Quod in capite suo potestatem habent, atque ab eo sic dependent. Hec ergo, ila εξουσία, illa αποστροφή, illa est potestas, de qua vere et apposite 1. 6. ad primum Geneseos Philoponus: Koivee ούν άπαντα δέδωκε τους δύο γένεσιν ο Θεός· διό και αι αρεται κoιναι ανδρών και γυναικών. Ει και ιδιαίτερον το κατ' εικόνα του ανδρός κατηγόρησεν ο Απόστολος δια το μετά την αμαρτίαν ειρήσθαι τη γυναικί υπό του Θεού, και προς τον άνδρα σου και αποστροφή σου, και αυτός σου κυριεύσει κοινώς γαρ ειρημένον, του, κατακυριεύσατε αυτών, επιτάττεται ύστερον τα της αρχής και τα της εξουσίας τω άρρενι. Νeque aliter Gen. 4, 7. Πρός σε ή αποστροφή αυτού, και συ αυτού άρξεις, de Abele, qui in potestate, propter jus primogeniture, fratris Caini dicitur. Quod idem ac si dicat, "Εξεις την εξουσίαν επ' αυτού, Ιn potestate tua erit. Νeque aliter accipiendus Auctoris de Virginitate, ad Letoium, Melitæ Episcopum, locus : 'Ανήρ μεν γαρ, ως του αγγελικού τρόπον τινά αξιώματος ών, γυμνή τη κεφαλή, τοϊς Φράτορσι, θαρσών έωράσθω γυνή δε ανδρός πολλώ ελάττω λαχούσα την φύσιν, εξουσίαν εχέτω επί της κεφαλής" δια τούτο έχειν επί της κεφαλής την εξουσίαν, την προς τα κρείττον υποταγής, εύσχημόνως ομολογούσα. Matrona igitur honesta, εξουσίαν επί ανδρός, Potestatem omnem penes virum habet : quemadmodum contra, sui aeretrix, (quod notari velim,) εξουσίαν habere dicitur. In quam rem Ezechielis 16, S0. extat locus, ubi meretricis opera πωΠwΤΟΝ Πve, Γυναικός πόρνης εξουσίαν εχούσης, dicuntur: cujus neque maritus neque Christus caput est. Dandam ergo inprimis fæminæ operam hane ait, ut in viri potestate sit ac maneat, omnemque habeat in capite : utque id ipsum, signo hoc submissionis publice testetur, jubet. Δια τους αγγέλους, inquit :

quos et testeş þic et præeuntes habet. Omnis enim angelorum cura, omne studium, servire Christo; quem, ut caput, ita potestatis suæ fundamentum, habent simul et agnoscunt. Idem hic agendum fæminis. Cavendum quippe, ne si impudenter et licentiose, nudo ac detecto capite in Ecclesia versentur, impudentiæ licentiæque, qua capitis obedientiæ licenter publiceque renunciant, non Christum modo, sed et angelos illius testes habeant: qui sunt biny illi, in Ecclesia, h. e. Vigiles : quibus curæ semper est, ut omnia decenter ac ordine ibi fiant et geran, tur: quæ verissima loci hujus est interpretatio. Quod ad posterius, Glossæ N. F. non editæ : Aid tous ayyérous Propter Episcopos, qui vicarii Domini sunt : quam sententiam non pauci etiam olim secuti.” D. Heinsii Exercc. SS. p. 391. Elzevir,

E. H. BARKER. Thetford, June, 1824.

[ocr errors]

NOTICE OF THE LIFE AND MORALS OF EPICURUS,

translated from the Greek. By John Digby, Esq. With Comments and Reflections from several authors. 1712. reprinted 1822. 8vo. pp. 176.

curus.

This volume is one of a series of ethical republications by Josephus Tela, which certainly do not deserve to become standard editions. The original of the one before us is of inferior value, and the reprint is badly executed. A few maxims may inform such as have adopted the vulgar opinion concerning Epi

“ The acquisition of wisdom is so solid a good in itself, that it can never be lost.

The wise man alone is qualified for a perfect friendship; for the presence of his friends does not augment it, and their absence does not in the least impair it; he knows how to preserve it even ante

after their deatḥ. The wise man ought to avoid being familiar with any woman, whose conversation is prohibited by the laws,

If he should, by an accident or misfortune, become blind, that affliction ought not to make life tedious to him, or impair his happiness.

« AnteriorContinuar »