Abbildungen der Seite
PDF
EPUB
[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[merged small][ocr errors][merged small]

Er lebte um die Mitte des recho und dreißigsten Jahrhuns berts, und war aus Halikarnaß in starien gebärtig. Schon die Griechen verehrten ihn als Vater der eigentlichen Geschichte, die vor ihm fast ganz in den Händen der Dichter gewesen war. Seros dot war, wo nicht der erfte, doch wenigstens einer der ersten, der fie -in Prore vortrug, und zugleich mehr von Dichtung und Fabel absonderte. Bei allen gerechten Zweifeln wider seine durchgängige Glaubwürdigkeit, kann man doch ihm felbft die Absicht zu idus fchen oder zu übertreiben wohl nicht Schuld geben, sondern muk vielmehr vorausseßen", daß er selbst oft, vorzüglich in außergries chischen Begebenheiten, irrig oder mangelhaft unterrichtet gewes Ren ren. Die neun Bicher seiner Geschichte sind mit den Namen der neun Mufen bezeichnet; daher der von berder glücklich ábers ferte feine Gedanke in einem Sinngedichte der Unthologie: us Herodotus einf die Muren freundlich bewirthet,

Schenkten zum Danke fie ihn, jede derselben, ein Buche herodot lebte und fchrieb in einem der glüdlichften Zeitpunkte Griechenlandes; und es scheint, daß die damals durch mehrere Siege erkämpfte Freiheit einer der vornehmsten Gesichtspunkte ges wesen ren, aus welchem er den Plan seiner Geschichte entwarf, die zugleich die Begebenheiten der vornehmsten bisherigen Feinde der Griechen, der Lydier und Perser, am umftändlichsten bes Schreibt; denn die Geschichte der Aegypter und andrer uliker scheint mehr nur Nebenzwed seiner Erzählung gewesen zu feyn.' Den Plan des Ganzen hat Hr. Hofrath Gatterer im zweiten Bande seiner allgemeinen historischen Bibliothek umftändlich und lebrreich aus einander geseßt. Einfachheit und natürliche Unmuth find die Hauptvorzüge reiner Schreibart; die durch den sanften Con des ionischen Dialekts nicht wenig gewinnt. Folgende Stelle aus dem erfien Buche, beschreibt die Sitten und Gebräuche der Perser.

[blocks in formation]
[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

Πέρσας δε οίδα νόμοισι τοιοϊδε χρεωμένες αγάλματα μεν και νηες και βωμές ουκ εν νόμω ποιευμένες ιδρύεσθαι, αλλά και τοϊσι πoιεύσι μωρίην επιφέρεσι: ως μεν εμοί δοκέει, ότι ουκ άνθρωποφνέας ενόμισαν τές θεές, κατάπερ οι Έλληνες, είναι. οι δε νομίζεσι Διιμεν, επί τα υψηλότατα των ερέων αναβαίνοντες, θυσίας έρθειν, τον κύκλος πάντα τα έραν Δία καλέοντες' θύασε δε ηλίω τε και σελήνη και γή και πυρί και ύδατι και ανέμοισι, τέτοισι μεν δη μούνοισι θύεσι αρχήθεν. επιμεμαθήκασι δε κη τη Ουρανίη θύειν, παρά τι 'Ασσυρίων μαθόντες και Αραβίων. καλέασι δέ 'Ασσύριοι την Αφροδίτης, Μύλιττα· 'Αράβιοι δε, 'Αλίττα: Πέρσαι δε, Μίτρων. Θυσίη δε τoίσι Πέρσησι περί τις ειρημένες θεούς ήδε κατεσήκεε. ούτε βωμες ποιεϊνται, ούτε πυρ ανακαίεσι, μέλλοντες θύειν' ου σπονδή κρέωνται , ούκι αυλώ, ουσέμμασι, ούκι ουλήσι, των δε ως εκάσω θύειν θέλει, ές χώρον καθαρον αγαγών το κτήνος, καλέει τον θεόν, έτεφανομένος τον τιηρην μυρσίνη μάλισα. εωύτα μεν δή το θύοντι ιδίη μούνω ού οι εγγίνεται άραθα, αγαθό · ο δε πάσι τοϊσι Πέρσησι κατεύχεται εν γίνεθαι, και τώ βασιλεϊ. έν γαρ δή τοϊσι άπασι Πέρσησι και αυτός γίνεται. έπεαν δε διαμισύλας κατά μέρεα το ερήίον, έψηση τα κρέα, υποτάσας ποίην ως απαλωτάτην, μάλιστα δε το τρίφυλλον, επί ταύτης έθηκε ών πάντα τα κρέα. διαθέντος δε αυτά, μάγος ανήρ, παρεσεως επαείδει θεογονίην, δίην δη εκείνοι λέγεσι είναι την επικοιδήν άνευ γαρ δή μάγε & σφι νόμος έσι θυσίας ποιέεθαι. επισχων δε ολίγον χρόνον, αποφέρεται και θύσας τα κρέα, και κράται. Ό, τι μειν ο λόγος αιρέει. Ημέρην δε απασέων μάλισα εκέινην τιμάν νομίζεσι τη έκασος έγένετο, εν ταύτα

[ocr errors][ocr errors]

μασι

* πλέω δαιτα των άλλων δικαιεύσι προτίθεθος εν τη οι ευδαίμονες αυτών, βούν και ίππων και κάμηλον και όνον προτιθέατα όλες οπτές εν καμίνοισι οι δε πένητες αυτέων τα λεπτά των προβάτων προτιθέατα. σίτοισι δε ολίγοισι χρέωνται, επιφορή

δε πολλδισι, και ουκ αλέσι» και διά τούτό φασι Πέρσαι τους Έλληνας σιτεομένες, πεινώντας παύεθαι , ότι σφι από δείπνα παραφορέεται ουδεν λόγκαι άξιον ει δέ τι παραφέρoιτο, εθίοντας αν ου παύεθαι. δινω δε κάρτα προσκέαται και σφι ουκ εμέσαι έξεσι, ουχί ερήσαι αντίoν άλλα. ταύτα μέν νυν ούτω φυλάσσεται. μεθυσκόμενοι δε εώθασε βελεύεθαι τα σπεδαείσατα των πραγμάτων: το δ'αν άδη σφι βελενομένοισι, τούτο τή υσεαίη νήφεσι προτιθεί και σεγάρχος, ές τά άν εόντες βελεύωνται. που ήν μεν άδη και νήφεσι, κρέωνται αυτέω: ήν δε μη άδη, μετιεϊσιτα Ράν νήφοντες προβελεύσωνται, μεθυσκόμενοι επιδικγινώσκεσι. Οι συντύγχανοντες δ'αλλήλοισι εν τησι δδαϊσι, τώδε αν τις διαγνοίη εί όμοιοί, είσι οι εντυγχάνοντες. αντί γαρ του προσαγορεύειν αλλήλες φιλέκσι τοϊσι σόγιασε. ήν δε ή ούτερος υποδεεσερος ολίγω, τας παρειας φιλέονται: ήν δε πολλά και ούτερος, αγεννέσερος, προσπίπτων προσκυνέει τον έτερον. τιμώσι δε εκ πάντων τους άγχισα έωυτών οίκέοντας, μετά γε εωυτές· δεύτερα δε, τες δευτέρας" μετα δε, κατά λόγον προβαίνοντες τιμώσι. ήκισα δε τες έωυτών έκασάτω οίκημένες έν τιμή άγονται και νομίζοντες έωυτές είναι ανθρώπων μακρώ τα πάντα αρίσες» τους δε άλλες, κατα λόγον τον λεγόμενον της αρετής αντέχεθαι· τες δε εκασάτω.. οίκέοντας απ' έωυτών, κακίσες είναι. επί δε Μήδων αρχόντως και ήρχε τα έθνέα αλλήλων συναπάντων μεν Μήδοι και και των

S 3

άγχισα

*

« ZurückWeiter »