Abbildungen der Seite
PDF
EPUB

Nepos. i Cornelius Tepos, ein Schriftfeller des goldenen Zeitalters Der rémischen Literatur, aus Hofiilia, im Veronischen Gebiete, ges bürtig, vox deffen übrigen Lebensumfånden wenig bekannt ift

. Bermuthlich starb er gleich zu Anfange der Regierung August's. Der frühe Untergang vieler Schriften von seiner Hand, besonders 'einer Geschichte in drei Büchern, cines Lebens des Cicero, u.a. m. ist dedo bedauernswerther, je schbarer die uns von ihm noch Übrigen Biographien vorzüglicher Feldherrn find. Sie beftehen aus zwanzig Lebensbeschreibungen griechischer Helden, aus einem Buche von persischen und griechischen Königen, aus dem Leben des Zannibal, ZamilEar, Cato uno Attifus.

Ehedein hielt man den Zemilius Probus für den Verfaffer dieser biographischen dem i berreste; er war aber bloß Abschreiber derselben. Stürze, Geðruns genheit, Eleganz, und bestimmte Andeutung der Hauptzüge des Charakters, machen diese Biographien zu Mufern in ihrer Art..

[ocr errors]

Phocion Athenienfis; etfi faepe exercitibus praefuit, fuminasque magiftratus cepit, tamen multo eius notior integritas est vitae, quam rei militaris labor, Itaque huius memoria eft nulla, illius autem magna fama, ex quo cognontine Bonus 'est appellatus.

Fuit enim perpetuo pauper, cum ditiflimus esse poliet, propter frequenter delatos honores potestatesque summas, quae ei a populo dabantur. Hic quum a rege Philippo munera magnae pecuniae repudiaret, légatique hortarentur accipere, fimulque admonerent, fi ipse his facile careret, liberis tamen suis profpiceret, quibus difficile ellet in summa paupertate tantam paternain tueri gloriam: his ille: „Si mei fimiles erunt, idem hic, inquit, agellus illos alet, qui me ad hanc dignitatem perduxit; fin dissimiles sunt futuri, noto meis impensis illorum ali augerique luxuriam.

Eidem quum prope ad annum octogesimum prospera manfilet fortuna, ex. tremis temporibus magnum in odium pervenit suorum civium, Primo cuin Demade de urbe tradenda Anti

patro

1

[ocr errors]

2

[ocr errors]

patro consenserat, eiusque confilio Demosthenes cum ceteris, qui bene de republica' mereri exiftimabantur, plebiscito in exilium erant expulfi. Neque in eo folum offenderat, quod patriae inale consuluerat, sed etiam, quod amicitiae fidem non praeftiterat. Namque auctus adiutusque a Demosthene, eum, quem tenebat, ascenderat gradum, quum adversus Charetem éum subornaTet; ab eodem'in iudiciis, quum capitis caullam diceret, defensus aliquoties, liberatus discesserat. Hunc non solum in periculis non defendit, sed etiam prodidit. Concidit autem maxime uno crimine, quia quum apud eum eflet fummum imperium populi, et Nicanorem Callandri praefectum infidiari Piraeeo Atheniensium a Dercyllo moneretur, idemque poftularet, ut provideret, ne commeatibus civitas privaretur; hic audiente populo Phocion negavit effe periculum, seque eius rei oblidem fore pollicitus est. Neque ita multo poft Nicanor Piraeeo eft potitus. Ad quem recuperanduin, ne quo Athenae omnino esse non possunt, quum populus armatus concurriflet, ille non modo neminem ad arma vocavit, sed ne armatis quidem praeeffe voluit. Erant eo tempore Athenis duae factiones, quarum una populi caussam agebat, altera optimatum. In hac erant Phocion et Demetrius Phalereus. Harum utraque Macedonum patrociniis nitebatur. Nam populares Polyperchonti favebant, optimates, cum Callandro sentiebant. Interim a Polyperchonte Callander Macedonia pulsus est. Quo facto populus superior factus, statim duces adversariae factionis, capitis damnatos, patria propulit; in his Phocionem et Demetrium Phalereum; deque ea re legatos ad Polyperchontem misit, qui ab eo peterent, ut sua decreta confirmaret, Huc eodem profectus est Phocion. Quo ut venit, causam apud Philippum regem verbo, re ipsa quidem apud Polyperchontem iussus est dicere. Namque is tum regis rebus F 2

praee

[ocr errors]

pracerat. Hic cum ab Agnonide accufatus eflet, quod Piraeeum Nicanori prodidilet, ex confilii sententia in custodiam coniectus, Athenas deductus est, ut ibi de eo legibus fieret iudicium.' Huc ubi perventum est, quum propter aetatem pedibus iam non valeret, vehi. culoque portaretur, magni concursus funt facti, quum alii reminiscentes veteris famae, aetatis misererentur; plurimi vero ira exacuerentur propter proditionis suspicionem Piraeci: maximeque quod adversus populi commoda in senectute steterat. Qua de re ne peroran. di quidem ei data est facultas, et dicendi caussam. Inde iudicio, legitimis quibusdam confectis, damnatus, traditus est undecimviris, quibus ad supplicium, more Atheniensium, publice damnati tradi folent, Hic

quum

ad mortem duceretur, obvius ei fuit Emphylėtus, quo familiariter fuerat usus. Is quum lacrymans, dixisset: O quam indigna perpeteris, Phocion! huic ille: At non inopinata, inquit; hunc enim exitum plerique clari viri habuerunt Athenienses. In hoc tantum fuit odium multitudinis, ut nemo aufus fit eum liber sepelire. Itaque a servis fepultus est.

[ocr errors][merged small]

Tacitus. Cajus Cornelius Tacitus, ein geborner Römer, lebte in der zweiten Hälfte des erften Jahrhunderts nach E.O., und ist einer der ehrivärdigften Geschichtschreiber des Alterthums. Der Merth und Charakter seiner eigentlichen Geschichtbücher wird unten nåler angegeben werden. Hier nur eine der schönsten Stellen aus seiner trefflichen Lebensbeschreibung feines Schwiegervaters, des Cnejus Julius Ugrikola, die Tacitus vier Jahre nach dessen im J. 94. erfolgten Code drieb.

a

Aderat iam annus quo proconsulatum Afiae' et Africae fortiretur, et occiso Civica nuper, nec Agricolae confilium deerat, nec Domitiano exemplum. Accellere quidam cogitationum principis periti, qui iturus ne esset in provinciam ultro Agricolam interrogarent ac primo occultius quietem et otium laudare, mox operam suam in approbanda excusatione offerre: postremo non iam obscuri, suadentes fimul terrentesque, pertraxere ad Domitianum qui paratus simulatione, in arrogantiam compofitus, et audiit preces excufantis, et cum annuisset, agi fibi gratias passus est: nec erubuit beneficii invidia. falarium tamen proconsulari solitum offerri, et quibusdam a fe ipfo concellum, Agricolae non dedit: five offensus non petitum, five ex conscientia, ne quod vetuerat videretur enille. Proprium humani ingenii est, odisle quein laeseris : Domitiani vero natura praeceps in iram, et quo obscurior, eo irrevocabilior, moderatione tamen prudentiaque Agricolae leniebatur, quia non contumacia, neque inani iactatione libertatis, famam fatumque provocabat. Sciant quibus moris il. licita mirari, posle etiam sub malis principibus magnos viros effe: obfequiumque ac modeftiam, fi industria ac vigor adfint, eo laudis excedere, quo plerique per abrupta, sed in nullum reipublicae ufum, ambitiosa morte inclaruerunt.

Finis

[ocr errors]
[ocr errors]

$3

Finis vitae eius nobis luctuofus, amicis tristis, extraneis etiam ignotisque non fine cura fuit.' Vulgus quoque, et hic aliud agens populus, et ventitavere ad domum, et per fora et circulos locuti sunt: nec quisquam audita morte Agricolae, aut laetatus eft, aut ftatim oblitus est. Augebat miserationem constans rumor, Veneno interceptum. Nobis nihil comperti affirmare ausim: ceterum per omnem valetudinem eius, cre. brius quam ex more principatus per nuntios visentis, et libertorum primi, et medicorum intimi venere: live cura illud, five inquifitio erat. Supreino quidem die momenta deficientis per dispositos cursores nuntiata constabat, nullo credente fic accelerari, quae tristis audiret. Speciem tamen doloris animo vultuque prae se tulit, securus iam odii, et qui facilius dissimularet gaudium quam metum. Satis constabat lecto teftamento Agricolae, quo coheredem optimae uxori et piilimae filiae Domitianum scripsit, laetatum eum, velut honore judicioque: tain caeca et corrupta mens affiduis adulationibus erat, ut nesciret a bono patre non scribi heredem, nisi malum principem.

Natus erat Agricola Caio Caefare tertium conf. Idib. Iuniis: excessit sexto et quinquagesimo anno, decimo Kal. Septemb. Collega Priscoque Coll.

Quod habitum quoque eius posteri nofcere velint, decentior quam sublimior fuit, nihil metus in vultu: gratia oris, fupererat. bonuin virum facile crederes, magnum lie. benter.

Et ipse quidem, quamquain medio in spatio integrae aetatis ereptus, quantum ad gloriam longiffiinum aevum peregit. Quippe et vera bona, quae in virtutibus fita sunt, impleverat, et Consularibus ac Triumphalibus ornamentis praedito, quid aliud ad-, struere fortuna poterat? Opibus nimiis non gaudebat, speciosae contigerant. filia atque uxore fuperftitibus, potest videri etiam beatus, incolumi dignitate, Morente

fama,

« ZurückWeiter »